Strona Główna ::: Lokomotywy EP09 ::: Linia 226 ::: Galeria ::: Przezwiska lokomotyw ::: Oznaczenia lokomotyw ::: Księga gości ::: Linki ::: O autorze ::: Kolejowe top


Kabina maszynisty


Kabina maszynisty jest niejako ewenementem wśród PKPowskich "klasyków". Pomijam autobusy szynowe i jednostki trakcyjne, nowoczesne bądź modernizowane, ponieważ pełne są one rozwiązań najnowszych, a ergonomii dotyczy się to równierz. Jak na wytwór socjalistycznego przemysłu z wczesnych lat 80. miejsce pracy maszynisty odstaje od reszty polskiego taboru. Pulpit sterowniczy zaprojektowany został w taki sposób, aby najważniejsze urządzenia sterownicze i sygnalizacyjne były umieszczone jak najdogodniej. Kierowano się poza tym częstością używania - najczęściej używane elementy umieszczone są w takich miejscach, aby korzystanie z nich nie stanowiło wysiłku. Projektant zadbał także o to, aby urządzenia o podobnej funkcji znajdowały się przy sobie, a ich ułożenie wynikało z kolejności użycia. Układ taki nie absorbuje nadmiernie maszynisty i nie sprawia mu wysiłku.

Plan kabiny maszynisty.


Siedzisko maszynisty stanowi wyamortyzowany, wygodny fotel z pełną regulacją w pionie i poziomie. Znacznie ogranicza on drgania przenoszone na użytkownika. Jest on nieporównywalny z jednonogim, niestabilnym krzesłem znajdującym się w EP05.

Pulpit ma kształt półokrągły. Tuż przed maszynistą znajduje się podstawa nastawnika jazdy. Oprócz niego, znajduje się na niej nastawnik osłabienia wzbudzenia pola (z lewej strony) oraz kierunku jazdy (po prawej). Wszystkie te elementy są nieco pochylone w kierunku maszynisty, co zapewnia większą wygodę, niż w przypadku umieszczonych płasko nastawników np. w EU07. Tuż przy nastawniku po lewej stronie znajduje się przełącznik wycieraczek, a z prawej dźwignia syreny. W następnej kolejności znajdują się wskaźniki elektryczne, w kolejności od lewej: amperomierz i woltomierz NN, dwa amperomierze i woltomierz WN. Z prawej strony tego rządu umieszczono prędkościomierz (więcej informacji o prędościomierzach tutaj, a za nim sygnalizację grzania się maźnic.

Widok na pulpit maszynisty.


Prawe skrzydło pulpitu składa się z pochyłej, niemal pionowej ścianki z manometrami; ułożone w kształt trójkąta, odpowiednio są to u góry: manometr ciśnienia w przewodzie głównym, na dole z lewej: ciśnienie w cylindrze hamulcowym, z prawej: ciśnienie powietrza w zbiorniku głównym. Na części poziomej znajdują się zawory hamulcowe. Ten bardziej z przodu to kran hamulca zespolonego, z tyłu - pomocniczego.

Prawa część pulpitu maszynisty.


Lewe skrzydło także dzieli się na dwie częśi: pierwszą niemal pionową i drugą zbliżoną do poziomu. Na tej pierwszej części, oprócz miejsca do umieszczenia służbowego rozkładu jazdy, znadują się wyłączniki i przełączniki oświetlenia, pantografów, piasecznic, ogrzewania i sprężarki. Znajdują się tu także lampki kontrolne. Dolną część stanowią lampki sygnalizacyjne, odbloki zabezpieczeń, wyłącznik przetwornicy i wyłącznika szybkiego. Cztery najważniejsze przyciski znajdują się w miejscu, gdzie jest najlepszy i najszybszy dostęp. Są to przycisk kasowania CA/SHP, wyłącznik styczników liniowych, przycisk luzowania hamulca oraz awaryjne opuszczanie pantografów.

Lewa część pulpitu maszynisty.


Okna czołowe kabiny stanowią dwie, duże szyby ze szkła klejonego, zapewniające bardzo dobrą widoczność i bezpieczeństwo. Szyby posiadają element elektrogrzejny o mocy 625 W każda. Okna boczne są opuszczane. Początkowe egzemplarze posiadają okna także w drzwiach.

Ściany są wyłożone płytami dźwiękoszczelnymi, lecz niestety hałas w kabinie podczas jazdy jest zbyt duży jak na lokomotywę tej klasy. Źródłami hałasu jest przede wszystkim powietrze zderzające się z lokomotywą, oraz układ napędowy (silniki i przekładnia). Poza tym, w mniejszym stopniu, hałas generują przetwornice: na ich wale znajdują się wentylatory pompujące powietrze do chłodzenia silników trakcyjnych. Śrubowa sprężarka natomiast nie generuje dużego hałasu, w odróżnieniu od urządzeń tłokowych.

Część pulpitu przed pomocnikiem maszynisty wyposażona jest w dźwignię hamulca postojowego, syreny, wyłącznik wycieraczek, kuchenka o mocy 1000W (przykryta klapką), przełącznik rodzaju hamulca (towarowy - osobowy - pospieszny), rozrządu, wyłączniki ogrzewania szyb, kuchenki i nagrzewnicy, a także przełącznik odłączania uszkodzonych grup silników (można odłączyć 1 i 2 bądź 3 i 4 silnik). W lokomotywach z nowoczesnym klimatyzatorem znadjdują się także jego włącznik i przełącznik stopnia chłodzenia.

Widok na pulpit od strony pomocnika maszynisty.


Gorszym aspektem pracy na EP09 jest temperatura, jaka panuje w kabinie, szczególnie latem. Powodowane jest to przez nagrzewanie się aparatów elektrycznych, choć dużą część ciepła oddaje także agregat sprężarkowy. Jak można się domyśleć, najbardziej narażona na nagrzewanie się jest kabina B (to za nią znajduje się sprężarka główna). Na CMK potęgowane jest to także tym, iż jadąc na południe, jedzie się pod słońce (powstaje efekt szklarniany). Takiemu stanowi rzeczy próbowano zaradzić montując klimatyzację, jednak jej wydajność była niewystarczająca. W związku z tym od 2004 roku montuje się klimatyzatory, które mają wysoką sprawność. Zapewniają one odpowiednie nawilżenie powietrza oraz skuteczne chłodzenie.


Wstecz do strony głównej działu EP09